سامانه های تصویر بردار حرارتی

سامانه های تصویر برداری حرارتی به دو نوع سرد شونده و غیر سرد شونده تقسیم می شوند.دوربین های حرارتی سرد شونده دارای قدرت تفکیک دمایی بالاتری بوده و از حساسیت دمایی بالاتری برخوردار هستند بنابراین دارای کیفیت تصویری بهتر نسبت به دوربین های غیر سرد شونده می باشند و لذا می توان اهداف بیشتری را از این طریق احصاء نمود. به همین خاطر این دوربین ها نسبت به دوربین های غیر سرد شونده دارای قیمت بیشتری می باشند. دوربین های سردشونده دارای یک سامانه خنک کننده داخلی هستند که عموماً از نیتروژن مایع بهره برده که دمای کاری منفی ۱۹۶ درجه سانتیگراد را برای آشکارساز فراهم می کند. با توجه به این قابلیت، میزان آشکارسازی این نوع دوربین ها و سرعت واکنش نشان دادن آنها بیشتر است. کار کردن با این دما و در ابعاد کوچک به خودی خود نیازمند فناوری بالایی است. به طور کلی دوربین های حرارتی بستگی به نوع دوربین و شرایط آب و هوایی محیطی ( گرم یا سرد ) بعد از روشن شدن ، مدت زمانی جهت خنک شدن لامپ نیاز دارند ( عمل Cooling )ودر هر دوربین حرارتی روش های خنک کنندگی و زمان سرمایش متفاوت است .
داده های حرارتی هم در روز و هم در شب دریافت می شوند، قبل از طلوع خورشید زمان مناسبی برای تهیه تصاویر حرارتی از زمین است زیرا گرمای سطح زمین در طول شب تثبیت شده و در نتیجه تمایز حرارتی پدیده ها بارزتر خواهد شد. اسپانیا و ایلات متحده آمریکا اولین کشورهایی بودند که استفاده از این سامانه ها را در جنگ جهانی دوم گسترش دادند.

شما ممکن است این را هم بپسندید

پاسخ دهید